Żywność
Jest swoistą ironią, że Stalin - widząc jak pozytywnie na życie chłopskie i na rozwój kraju wpływają owe prywatne poletka - tak twardo obstawał przy przymusowej i pełnej kolektywizacji. Przecież gdyby rolnictwo zostało zupełnie gospodarczo uwolnione - choćby tak jak miało to miejsce w okresie rozkwitu Nowej Polityki Gospodarczej - to chłopi pracowaliby o wiele, wiele wydajniej. Cóż, gdybać można, ale przy takim systemie gospodarczym i społecznym jaki panował w Rosji radzieckiej Stalina nie było po prostu innego wyjścia niż kolektywizacja wsi. Państwo musiało dostawać prawie za darmo dostawy żywności, by następnie rozdawać ją robotnikom pracującym w fabrykach produkujących broń i ciężki sprzęt militarny. Żywność zresztą była niemal jedynym towarem, jaki Rosja eksportowała na zachód - ważne więc było, żeby zyski z tego eksportu wpływały praktycznie w całości prosto do kasy państwowej. Oczywiście kontakty handlowe z zachodem nie były zbyt ożywione, w końcu lat trzydziestych były wręcz martwe - ale jednak wciąż stanowiły stosunkowo istotną kwestię dla radzieckiej gospodarki. Czas jednak przejść do opisu kwintesencji czasów rządów Stalina - czyli wszechogarniającego i na gigantyczną skalę zaprowadzonego terroru.