NKWD
Naczelnym narzędziem terroru za czasów Stalina było NKWD - Ludowy Komisariat Spraw Wewnętrznych. Wykształciło się w 1934 roku, kiedy przekstalcono służby OGPU, policję bolszewicką wykształconą w 1922 z Czeka, utworzonej w 1917. Jak widać tradycje represyjne były w Rosji radzieckiej stare. Oczywiście NKWD działało dalece bardziej brutalnie i sprawnie niż Czeka czy OGPU. Najdziwniejszym jest to, że w staliniźmie żaden człowiek - z wyjątkiem chyba Stalina tylko - nie mógł czuć się bezpiecznie. Wszyscy przecież najwyżsi komisarze NKWD również stracili życie. Żadna pozycja w państwie nie gwarantowała spokojnego życia. Poniedziałkowy kat mógł we wtorek stać się oprawcą, jego zaś oprawca - ofiarą bywał w środę. Nie może to jednak dziwić - terror w państwie był tak ogromny i dawał takie możliwości, że niemal każdy członek partii starał się wykorzystać go dla swoich potrzeb. Oskarżano więc swoich przełożonych, by zająć ich miejsce; oskarżano kolegów z partii, by ich pomysły nie weszły w życie; szewiec oskarżył szewca, by uzyskać monopol w danej dzielnicy czy mieście; wreszcie sąsiad oskarżył sąsiada, by zdobyć możliwość zawłaszczenia jego żywego inwentarza.