Charakterystyka terroru
Bolszewicy lat dwudziestych nie byli święci. Posuwali się czasem do fizycznych eliminacji swoich przeciwników politycznych, organizowali procesy pokazowe, w których oskarżeni przyznawali się do czynów, których nie popełnili i zostawali za to skazani na śmierć. Ograniczano wolność ludzką, wymagano wierności rewolucji. Stalin jednak to wszystko posunął o wiele, wiele dalej niż miało miejsce dotychczas. O ile kiedyś, na ten przykład, procesy pokazowe były zjawiskiem marginalnym i służyły raczej pokazaniu społeczeństwu winowajców (a raczej kozłów ofiarnych) aktualnego stanu rzeczy, to administracja sterowana centralnie przez Stalina co i rusz organizowała wielkie procesy pokazowe, w których na śmierć lub długoletnią katorgę w obozach koncentracycjnych skazywano setki a wręcz tysiące osób. O ile fizyczna eliminacja przed erą Stalina zdarzała się niezbyt często i w uzasadnionych - z punktu widzenia rewolucji - przypadkach, to Stalin mordował wręcz prewencyjnie. Każdy człowiek, w stosunku do którego zachodził choć cień podejrzenia, że może mieć jakieś związki z zachodem, ewentualnie, że może być niechętny rewolucji - musiał albo umrzeć, albo zostać zesłanym do łagru.